Zakładałam skarpetkę, po chwili poczułam na swojej twarzy szeroki uśmiech - okej, to się jeszcze może zdarzyć, mogłam się np. bardzo zachwycić skarpetką... Leżałam po śniadaniu chwilę, żeby odpocząć, bo się bardzo najadłam i znów przyłapałam się na tym, że się do siebie uśmiecham; to też jeszcze nie było nic takiego nadzwyczajnego. Ale kiedy na lekcji matematyki ze szczęścia nie mogłam usiedzieć na miejscu... Hmm, no to już nie jest normalne. A jednak, to, co wydarzy się już tak niedługo potrafi spowodować, że nie martwię się ani lekcją matematyki, ani innymi bardziej przykrymi rzeczami.
Placebo, dziękuję.
Do zobaczenia jutro, B.